Ημέρα: 7 Απριλίου 2019

07 Απρ
By: Ελευθερία 0

Σημεία αντιφώνησης του Προέδρου της Δημοκρατίας κ.Προκοπίου Παυλοπούλου μετά την προσφώνηση του Προέδρου του ΔΣ του Αγροτικού Οινοποιητικού Συνεταιρισμού Νέας Αγχιάλου «Η ΔΗΜΗΤΡΑ» κατά το γεύμα που παρέθεσαν προς τιμήν του

Κύριε Πρόεδρε,

Σας ευχαριστώ, εκ νέου, θερμώς για την εξαιρετικά τιμητική πρόσκληση να εορτάσω μαζί σας την Επέτειο συμπλήρωσης 100 ετών από την ίδρυση του Αγροτικού Οινοποιητικού Συνεταιρισμού Νέας Αγχιάλου «Η ΔΗΜΗΤΡΑ» και ν’ αναδείξουμε, όπως αρμόζει, την «αιωνόβια» πλέον, άκρως επιτυχημένη, δημιουργική πορεία του Συνεταιρισμού.

  1. Όπως είχα στοιχειώδες χρέος, κατά τον χαιρετισμό μου, σήμερα το πρωί, απέτισα και τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους Προγόνους σας, Αγχιαλίτες Πρόσφυγες, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν εδώ το 1907 και με τον έντιμο μόχθο τους αλλά και την «σοφία» τους -και εδώ κυριολεκτώ, σας διαβεβαιώ- ίδρυσαν την Πόλη σας, τη Νέα Αγχίαλο, και τον εμβληματικό Συνεταιρισμό, του οποίου σήμερα τιμούμε την υπερεκατονταετή, υποδειγματικώς δημιουργική, πορεία.

  2. Κλείνω λοιπόν την επίσκεψή μου αυτή υπενθυμίζοντας τι είναι εκείνο που μας διδάσκει το μεγάλο παράδειγμα των Προγόνων σας Αγχιαλιτών Προσφύγων, το παράδειγμα της συλλογικής προσπάθειας και της αρραγούς ενότητας για την επίτευξη εξίσου μεγάλων στόχων, ιδίως κατά την κρίσιμη περίοδο που διανύουμε για τον Τόπο μας και τον Λαό μας. Και επιτρέψατέ μου να βασίσω τα λίγα λόγια που θα σας πω πάνω σε ορισμένες σκέψεις του μεγάλου μας Ποιητή Γιώργου Σεφέρη, ο οποίος, όπως δείχνουν τα ίδια του τα γραπτά -ποιητικά και πεζά- αγάπησε πολύ τον Τόπο σας, κατ’ εξοχήν δε το Πήλιο, και εμπνεύσθηκε από αυτόν.

Α. Αρχίζω με την ρήση του Γιώργου Σεφέρη, γραμμένη στην Ζαγορά του Πηλίου στις 12 Αυγούστου 1935 (Μέρες, Γ, σελ. 19), που αργότερα, το καλοκαίρι του 1936, έγινε ο πρώτος στίχος στο πασίγνωστο ποίημά του «Με τον τρόπο του Γ.Σ.» (Σχέδιο Β΄): «Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει· εδώ με βασανίζει το πουκάμισο του Νέσσου».

Β. Αυτός ο βαθύς πόνος του Γιώργου Σεφέρη για την Ελλάδα μας -πόνος που μας δείχνει την μεγάλη αγάπη του για την Πατρίδα μας και την αγωνία του για το μέλλον και την προοπτική της- εξηγείται από την περίσκεψη του νομπελίστα Ποιητή μας για το πόσο ακριβά έχουμε πληρώσει τα λάθη μας και πόσο πρέπει να δούμε κατάματα την αλήθεια αυτή, προκειμένου να μην τα επαναλάβουμε στο μέλλον.

Γ. Τρεις, άκρως συμπληρωματικές μεταξύ τους, σκέψεις του Γιώργου Σεφέρη μας δείχνουν τον δρόμο του ως άνω εθνικού, κυριολεκτικώς, χρέους μας.

1. Η πρώτη έχει τις ρίζες της στον στίχο από το ποίημά του «Μνήμη Α» (Ημερολόγιο Καταστρώματος, Γ΄): «Η μνήμη, όπου και να την αγγίξεις, πονεί».

2. Η δεύτερη, είναι η κορυφαία του διαπίστωση, στην μελέτη του για τον Μακρυγιάννη («Ένας Έλληνας – ο Μακρυγιάννης», Δοκιμές, 1981, Δ΄): «Στον Τόπο μας, όπου είμαστε τόσο σκληρά κάποτε αυτοδίδακτοι…».

3. Και η τρίτη, που δείχνει κατά καιρούς το μέγεθος της μεταξύ μας έλλειψης πραγματικού διαλόγου, κατανόησης και δημιουργικής συνεργασίας, γράφτηκε από τον Γιώργο Σεφέρη το σημαδιακό 1936, όταν ολοκλήρωνε την εισαγωγή του στο ποιητικό έργο του Θ.Σ. Έλιοτ: «Για την ώρα είμαστε η Χώρα των παράλληλων μονολόγων». Σ΄αυτή την τρίτη σκέψη του Γιώργου Σεφέρη, που φέρνει τόσο εκφραστικά στην επιφάνεια την αξία του διαλόγου, της αμοιβαίας εκτίμησης και της αλληλοκατανόησης, προσθέτω και την ακόλουθη ρήση του Μπέρτολντ Μπρεχτ, η οποία δίνει στον διάλογο και την, αδιαμφισβητήτως «υπαρξιακή» ως προς την ουσία του, δημοκρατική του ρίζα και διάσταση: «Λαϊκή κυριαρχία σημαίνει κυριαρχία των επιχειρημάτων».

  1. Δεν θα μπορούσα, υπό τα δεδομένα αυτά, να κάνω τον επίλογο για την διδαχή των προαναφερόμενων ρήσεων, παρά ξαναλέγοντάς σας εκείνα, που τόνισα στον χαιρετισμό μου και το πρωί, αναφορικά με την σημασία της συλλογικής προσπάθειας. Προσπάθεια η οποία ήταν, είναι και θα είναι το θεμέλιο της επιτυχίας του Συνεταιρισμού σας και των κατοίκων της Πόλης σας, της Νέας Αγχιάλου. Για τον λόγο αυτόν, απλώς και μόνον ανακαλώ στην μνήμη μας το τι σημαίνει, για όλους τους Έλληνες, το αγαθό της συλλογικής προσπάθειας και δημιουργίας. Και για να γίνω σαφέστερος ως προς το τελευταίο: Εμείς, οι Έλληνες, ως Λαός και ως Έθνος οφείλουμε, ιδίως υπό την σημερινή κρίσιμη συγκυρία, να έχουμε πάντα κατά νου πως ό,τι μεγάλο και σημαντικό το επιτύχαμε ενωμένοι, ενώ οι διχασμοί μας στοίχισαν πολύ ακριβά, ορισμένες δε φορές μας οδήγησαν σε τραγωδίες που έπληξαν ως και τμήματα του Εθνικού μας Κορμού. Γι’ αυτό και μπροστά στις μεγάλες προκλήσεις του μέλλοντος, με οδηγό την ανεκτίμητη Κληρονομιά των Προγόνων μας, έχουμε χρέος ν’ αποδείξουμε εμπράκτως ότι ενωμένοι, υπό όρους αρραγούς ενότητας, θα χαράξουμε αναλόγως την δική μας Ιστορική Διαδρομή και, πρωτίστως, θα υπερασπισθούμε, αποφασισμένοι και ανυποχώρητοι, τα Εθνικά μας Θέματα και τα Εθνικά μας Δίκαια.

Σας εύχομαι δύναμη και επιτυχία. Και σας προτρέπω να συνεχίσετε αυτόν τον δρόμο της συλλογικής δημιουργίας και της καταξίωσης που -θα το πω για πολλοστή φορά- όχι μόνον διασφαλίζει σε σας μια λαμπρή προοπτική αλλά, επιπλέον, παρέχει ένα έξοχο παράδειγμα ως προς το τι μπορούμε και πρέπει να κάνουμε, προκειμένου η Ελλάδα μας να συνεχίσει να πορεύεται προς το Ιστορικό της Μέλλον.

Φωτογραφία: ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΝΤΟΜΑΛΗΣ

Περισσότερα
07 Απρ
By: Ελευθερία 0

Σημεία χαιρετισμού του Προέδρου της Δημοκρατίας κ.Προκοπίου Παυλοπούλου κατά την εκδήλωση για την συμπλήρωση 100 ετών από την ίδρυση του Αγροτικού Οινοποιητικού Συνεταιρισμού «Η ΔΗΜΗΤΡΑ»

Με ιδιαίτερη χαρά αλλά και ειλικρινή συγκίνηση βρίσκομαι σήμερα μαζί σας, σε αυτή την εκδήλωση μνήμης, προκειμένου να τιμήσουμε από κοινού, όπως αρμόζει, την εμβληματική επέτειο της συμπλήρωσης 100 ετών και πλέον από την ίδρυση του Αγροτικού Οινοποιητικού Συνεταιρισμού «Η ΔΗΜΗΤΡΑ» στη Νέα Αγχίαλο. Σπεύδω να διευκρινίσω, ευθύς εξ αρχής, ότι με τον τρόπο αυτόν τιμούμε, κατ’ εξοχήν, και την απαράμιλλη δύναμη δημιουργίας των Ελλήνων Προσφύγων της εποχής, στην συγκεκριμένη δε περίπτωση των Ελλήνων Αγχιαλιτών Προσφύγων της Ανατολικής Ρωμυλίας – Βόρειας Θράκης, απογόνων των Αρχαίων Ελλήνων αποίκων, οι οποίοι έχτισαν την Αρχαία Αγχίαλο -που το όνομά της παραπέμπει στο «κοντά στην θάλασσα»- πιθανόν τον 5ο ή 4ο αιώνα π.Χ. Ταυτοχρόνως όμως έχουμε χρέος, μέσω της εκδήλωσης αυτής, να συνειδητοποιήσουμε την εξίσου απαράμιλλη δύναμη δημιουργίας των Ελλήνων, ως Λαού και ως Έθνους, όταν υπό όρους αρραγούς ενότητας υπερασπίζονται την επίτευξη μεγάλων, Εθνικής εμβέλειας, στόχων, πρωτίστως δε την θωράκιση των Εθνικών μας Θεμάτων και, αυτοθρόως, των Εθνικών μας Δικαίων.

  1. Ξεκινώ, υπενθυμίζοντας -κατά τις ιστορικές μαρτυρίες που διαθέτουμε- πώς έφτασαν εδώ, στη Νέα Αγχίαλο, οι Πρόγονοί σας Αγχιαλίτες Πρόσφυγες.

Α. Ας γυρίσουμε πίσω, στον σημαδιακό Αύγουστο του 1906. Τότε αποβιβάσθηκαν στον Πειραιά, έχοντας αποπλεύσει από τον Πύργο της Βουλγαρίας με το πλοίο «Αντιγόνη», οι πρώτοι Αγχιαλίτες Πρόσφυγες, περίπου 250 οικογένειες. Έφυγαν για να γλυτώσουν από «το μαχαίρι και την φωτιά» των Βουλγάρων, όταν εκείνοι έκαψαν την Αγχίαλο, τον Ιούλιο του 1906, προκαλώντας τον θάνατο 300 Ελλήνων τουλάχιστον, και εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα και στον Πειραιά. Λίγο αργότερα, μέσα σ’ ένα χρόνο περίπου, έφθασαν και άλλοι Πρόσφυγες από τα ίδια μέρη. Και στις αρχές του 1907, με απόφαση της τότε Κυβέρνησης -μετά την ψήφιση σχετικού νόμου, του νόμου ΓΣΒ της 7ης Απριλίου 1907- βρήκαν οριστικό καταφύγιο στην ευρύτερη περιοχή του Αλμυρού και της Μιτζέλας. Τα εγκαίνια της Νέας Αγχιάλου, μέσα σε κλίμα Εθνικής συγκίνησης και υπερηφάνειας, έγιναν την 1η Σεπτεμβρίου 1907.

Β. Για να επανέλθω όμως στις «ρίζες» του Αγροτικού Οινοποιητικού Συνεταιρισμού «Η ΔΗΜΗΤΡΑ», την λαμπρή διαδρομή του οποίου τιμούμε σήμερα, ανακαλώ στην μνήμη μας «την τέχνη» που έφεραν μαζί τους οι Πρόγονοί σας Αγχιαλίτες Πρόσφυγες, η οποία αποτέλεσε και την «μαγιά» της όλης δημιουργικής τους πορείας. Ειδικότερα δε έφεραν μαζί τους την «σοφία», κυριολεκτικώς, της καλλιέργειας ιδίως των δημητριακών, της ελιάς και της αμπέλου.

Γ. Αυτή ήταν η αφετηρία, για να μπορούμε σήμερα να τιμούμε την συμπλήρωση 100 ετών και πλέον από την ίδρυση του Αγροτικού Οινοποιητικού Συνεταιρισμού «Η ΔΗΜΗΤΡΑ», ο οποίος εκπροσωπεί, καθώς προείπα, ένα υπόδειγμα συλλογικής συνεταιριστικής οργάνωσης και εντυπωσιακής δημιουργίας. Υπόδειγμα, το οποίο υποδεικνύει εν γένει τον τρόπο, με τον οποίο μπορούμε και πρέπει να πορευθούμε εμείς, οι Έλληνες, στον δρόμο του Εθνικού Χρέους και της Εθνικής Δημιουργίας. Κάπως έτσι, το πρότυπο των Προγόνων σας Αγχιαλιτών Προσφύγων επιβεβαιώνει, στο ακέραιο, το διαχρονικό απόφθεγμα του Οδυσσέα Ελύτη για την πεμπτουσία της Ελλάδας μας, του Λαού μας και του Έθνους μας: «Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: Με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις».

  1. Για λόγους στοιχειώδους σεβασμού της αλήθειας, αλλά και για ν’ αποδώσουμε στους Προγόνους σας Αγχιαλίτες αυτό που τους ανήκει, είναι ανάγκη να διεξέλθουμε, έστω και εντελώς συνοπτικά, την όλη προσπάθεια, η οποία κατέληξε στο σύγχρονο αποτέλεσμα του παραδειγματικού Αγροτικού Οινοποιητικού Συνεταιρισμού «Η ΔΗΜΗΤΡΑ». Και τούτο διότι η ως άνω προσπάθεια ήταν από επίμοχθη έως -τουλάχιστον ως προς ορισμένες αρχικές πτυχές της- υπεράνθρωπη, δίχως υπερβολή.

Α. Οι πρώτοι κάτοικοι της Νέας Αγχιάλου, μόλις εγκαταστάθηκαν εδώ, έδωσαν, πριν απ’ όλα, ένα «τιτάνιο» αγώνα για να δαμάσουν τις αντιξοότητες της γης τους, όπως ήταν τότε. Μάχη κυρίως με τους εκτεταμένους και ανελέητους βάλτους, τα κουνούπια, την ελονοσία. Θα μπορούσαμε σήμερα να πούμε ότι έφτιαξαν την γη τους «με τα χέρια τους», δηλαδή τις εκτάσεις για τις ελιές τους, τα δημητριακά τους και τ’ αμπέλια τους. Δέκα ολόκληρα χρόνια έκαναν για να δουν τους αμπελώνες να μεγαλώνουν και να καρπίζουν, να δίνουν τον σπάνιο και πολύτιμο μούστο και τον «οίνο» τους. Και το 1918 ίδρυσαν τον Συνεταιρισμό Νέας Αγχιάλου, που αρχικώς ονομάσθηκε «Αγροτική Λαϊκή Τράπεζα Νέας Αγχιάλου «Η ΔΗΜΗΤΡΑ». Στην συνέχεια, οι καλλιέργειές τους εξελίχθηκαν μ’ εντυπωσιακό ρυθμό, και στην μνήμη όλων μένει βαθιά χαραγμένη η χρονιά του 1927, όταν -πράγμα που ισοδυναμούσε με κατόρθωμα για την εποχή- ο Συνεταιρισμός, με δαπάνες των τότε 60 μελών του, αγόρασε τον πρώτο ελκυστήρα, τύπου «Marshall», κατασκευασμένο στην Μεγάλη Βρετανία.

Β. Οι πόλεμοι και οι καταστροφές δεν πτόησαν τους Προγόνους σας στη Νέα Αγχίαλο. Ούτε καν η αδυσώπητη φυλλοξήρα του 1946, η οποία αφάνισε 4.000 στρέμματα αμπέλου. Το αντίθετο μάλιστα. Μετά το τέλος του εφιαλτικού Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και της Κατοχής, άρχισε στη Νέα Αγχίαλο μια προσπάθεια αναγέννησης των καλλιεργειών, η οποία υπήρξε αφετηρία των σημερινών κατορθωμάτων των κατοίκων της. Η μεγάλη «στροφή» συντελέσθηκε πρώτον, το 1958, όταν ιδρύθηκε σύγχρονο οινοποιείο δυναμικότητας 600 τόνων και, δεύτερον, το 1966, όταν κατασκευάσθηκε και σύγχρονο εμφιαλωτήριο δυναμικότητας 2.000 φιαλών. Ήταν ο αρχετυπικός «πρόγονος» του Αγροτικού Οινοποιητικού Συνεταιρισμού «Η ΔΗΜΗΤΡΑ», υπό την τωρινή μορφή του.

Γ. Η είσοδος της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ -προκειμένου να μην ξεχνάμε τι σήμανε για τον Τόπο, γενικώς, η κορυφαία απόφαση του Κωνσταντίνου Καραμανλή περί έγκαιρης ένταξης της Ελλάδας στους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς- υπήρξε, για την περιοχή και τον Συνεταιρισμό, ένα αποφασιστικό άλμα ως προς την ανάπτυξη και την παραγωγικότητα, με την συμπληρωματική βοήθεια από την μια πλευρά της ευρωπαϊκής αγροτικής νομοθεσίας και, από την άλλη πλευρά, των ευρωπαϊκών πόρων. Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του ’80 και έπειτα, η Νέα Αγχίαλος κατέστη «Πόλη της Αμπέλου και του Οίνου», ενώ από το Υπουργείο Γεωργίας απονεμήθηκε στον οίνο της περιοχής η «Ονομασία Προέλευσης Ανωτέρας Ποιότητος». Αξίζει εδώ να εξάρω το γεγονός ότι, μεταξύ 1982-1984, αγοράσθηκε η έκταση των 28 στρεμμάτων στην θέση «Κράγκο», τρία χιλιόμετρα έξω από την Νέα Αγχίαλο, όπου στην συνέχεια ανεγέρθηκαν όλες οι σύγχρονες εγκαταστάσεις (οινοποιείο, εμφιαλωτήριο, ελαιουργείο και αμυγδαλοσπαστήρας) του Συνεταιρισμού.

Σήμερα, παρά την βαθιά οικονομική κρίση που ακόμη εν μέρει βιώνουμε, η Νέα Αγχίαλος είναι μια σύγχρονη πόλη, «κυψέλη» δημιουργίας και παράδειγμα αναπτυξιακής προοπτικής, με αξιοζήλευτη θωράκιση της κοινωνικής της συνοχής. Ο Αγροτικός Οινοποιητικός Συνεταιρισμός «Η ΔΗΜΗΤΡΑ» είναι η «καρδιά» της, τόσον από πλευράς συμβολισμών παρελθόντος και μέλλοντος, όσο και από πλευράς απτών αποτελεσμάτων οικονομικής προόδου. Πρέπει όμως να ολοκληρώσω τον χαιρετισμό μου όπως άρχισα, ήτοι θυμίζοντας αφενός την σημασία της συλλογικής προσπάθειας, η οποία ήταν, είναι και θα είναι το θεμέλιο της επιτυχίας του Συνεταιρισμού αλλά και, εν γένει, των κατοίκων της Νέας Αγχιάλου. Και, αφετέρου, το τι σημαίνει για όλους τους Έλληνες το αγαθό της συλλογικής προσπάθειας και δημιουργίας. Και για να γίνω σαφέστερος ως προς το τελευταίο: Εμείς, οι Έλληνες, ως Λαός και ως Έθνος οφείλουμε, ιδίως υπό την σημερινή κρίσιμη συγκυρία, να έχουμε πάντα κατά νου πως ό,τι μεγάλο και σημαντικό το επιτύχαμε ενωμένοι, ενώ οι διχασμοί μας στοίχισαν πολύ ακριβά, ορισμένες φορές δε μας οδήγησαν σε τραγωδίες που έπληξαν ως και τμήματα του Εθνικού μας Κορμού. Γι’ αυτό και μπροστά στις μεγάλες προκλήσεις του μέλλοντος, με οδηγό την ανεκτίμητη Κληρονομιά των Προγόνων μας, έχουμε χρέος ν’ αποδείξουμε εμπράκτως ότι ενωμένοι, υπό όρους αρραγούς ενότητας, θα χαράξουμε αναλόγως την δική μας Ιστορική Διαδρομή και, πρωτίστως, θα υπερασπισθούμε, αποφασισμένοι και ανυποχώρητοι, τα Εθνικά μας Θέματα και τα Εθνικά μας Δίκαια.

Φωτογραφία: ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΝΤΟΜΑΛΗΣ

Περισσότερα